Terwijl regen en de laatste dampen op de Hoge Venen door de wind worden weggedragen, de grond nog wat smeult en de eerste planten en grassen al enig teken van leven geven door hun kopje boven de grauwe as uit te steken, hebben wij al warmere en beschermde kleding aangetrokken en lijkt het idee van een hittegolf al lang weggesmolten te zijn, tot hij ons volgend jaar misschien wat eerder en wat langer komt vergezellen.

Binnenkort spreken we over die 3000 ha enkel nog in statistieken en jaarlijkse nieuwsoverzichten. We zullen snel vergeten zijn wat de ramp, ja zelfs op lange termijn, teweeg heeft gebracht. Dan spreek ik niet alleen over de tienduizenden dieren die stierven, maar ook over de decennialange schade aan biodiversiteit fauna, flora en de problemen ten gevolge van klimaatverandering die zullen volgen.

Van de ene brand blussen moeten we al naar de andere. Tijdens mijn wandelingen door België (ik stap door elke Belgische gemeente met wandelingen tussen de 5 en 20 km om kindermishandeling uit de coulissen te halen en het thema op de kaart te zetten) zie ik dat er steeds meer armoede door de straten dwaalt. Vroeger zag ik dat fenomeen vooral in de grootsteden waar mensen nabij het treinstation, in parken, onder bruggen, …bescherming zochten tegen de kou. Ondertussen merk ik dat er zowel in Vlaanderen als in Wallonië alsmaar meer mensen op straat leven.
Ook in kleinere dorpen zie je mensen met warenhuiskarren rondrijden. Ze duwen ongewassen en zwaargehavend een slaapzak en hun laatste bezittingen verder. Ik zag onlangs ook 3 mensen aan een postkantoor liggen, terwijl een voorbijgangster hen van brood voorzag.
Afgelopen zomer kwam iemand me zelfs 0,5 euro vragen, het bedrag dat hij te kort kwam om hem van wat water te voorzien tijdens de hittegolf.
Op meerdere plaatsen staan er tenten die als woningen fungeren, waar de natte was buiten hangt en koffers tegen de zijwand aanleunen. Volwassenen vergezelt van kinderen.

Zo’n tocht door België loopt ook langs tal van boerderijen. De meeste staan op instorten. Volgens mij kunnen veel boeren enkel nog hun machines afbetalen en blijft er voor hen weinig tot niets over om aan persoonlijke zorg en huisvesting uit te geven. De meeste boeren zien er moe en afgeleefd uit. We mogen hen nochtans niet vergeten, het zijn tenslotte zij die zorgen voor verse, gezonde voeding.
Deze mensen zijn een product geworden van een systeem dat hen elke dag uitmelkt. De leningen staan tot aan de lippen en toch ploegen ze van ‘s morgens heel vroeg tot ’s avonds heel laat voort, …omdat het moet.

Ik treed het idee van David Van REYBROUCK (en vele anderen) volledig bij. Het is hoogtijd dat we het hele systeem te herbekijken. We moeten af van de structuur waarbij veel armen nog armer worden en de enkele rijken steeds meer en beter kunnen investeren om nog rijker te worden, dat weten we al een tijdje. We moeten elkaar helpen en terug naar het begin gaan om te bekijken wat er onderweg fout gelopen is. Neem iedereen mee naar de betere wereld waar we eindelijk stoppen met alle grondstoffen uit te putten en mensen te laten verhongeren, energiefacturen onbetaalbaar maken. Elke maand zijn er prijzen die ineens de hoogte in gaan. We moeten altijd maar meer besparen en de belastingen blijven maar taksen uitvinden.

Na de zoveelste ramp zie je de frustraties bij de mensen opkomen, veel individuen die in hun mooie teksten verwoorden hoe erg het allemaal is en zal worden. Je kan het vergelijken met een fles bruiswater. Talloze bubbels die de hoogte in gaan en op het einde van de rit uiteindelijk hun eenzame zucht de lucht in blazen tot alles weer normaal loopt.

Hoe kunnen we hier samen iets aan doen? Is het niet stilaan genoeg geweest?