Leven-Vriendschap-Liefde

Brief aan Bart Peeters – 26 december 2019

Geplaatst op

Mortsel 26/12/19

Beste Bart,

Ik dacht bij mezelf – ik stuur nog eens een leuke ouderwetse brief.
Getypt weliswaar, omdat mijn geschrift tegenwoordig te wensen overlaat.
Dit volledig ter zijde.

De vogels die jij door je tuin ziet vliegen, zweefden 3 minuten voordien vermoedelijk nog over ons lapje grond. Het zou zelfs kunnen dat ze eerst bij jou wat deuntjes brachten om dan wat verderop te landen in onzen hof. Zij genieten zienderogen van de vrijheid om overal ongegeneerd binnen te vliegen ? Mensen zijn (gelukkig) wat preutser.
Langs de andere kant zorgt net dat “preuts zijn” voor wat gemiste kansen. Spijtig dat we als mens op het juiste moment soms te weinig spreken met elkaar, te weinig zeggen wat in ons hoofd ronddoolt, te weinig zeggen hoeveel we van elkaar houden en wat we van anderen denken.
Op een begrafenis wordt dat nochtans wel helemaal uit de doeken gedaan, maar daar komt het veel te laat
Diegene die het dan moet horen ligt vastgenageld in een kist of werd reeds in een potje gestoken, klaar voor uitstrooiing. Toch erg he?

Sinds ik hier in de regio Boechout – Hove – Mortsel ben komen wonen 15 jaar geleden wil ik je al komen zeggen hoe fantastisch je wel bent als mens, als zanger, als muzikant, als entertainer, vermoedelijk ook als vader en familieman maar over die laatste 2 kan ik me niet uitspreken.

Ik heb in mijn jeugd de Radio’s wel vaker life gezien en in mijn 10 jaar lange vrije radio “carrière”  heb ik jullie cd’s dikwijls in de volautomatische lade gestoken.
De muziek die jullie brachten was adembenemend (in de positieve zin van het woord). Jullie brachten ambiance naar de keet of zorgden ervoor dat openluchtconcerten, cc’s en de plaatselijke sporthallen urenlang in ambiance-trance lagen.
Gelukkig ben je ook af en toe eens op de aarde te vinden.
Zoals die keer dat we mekaar kruisten op de fiets. Jij knikte vriendelijk goeie dag en ik had het lef niet om te stoppen en je te vertellen dat de manier waarop je leven uitstraalt heel veel mensen gelukkig maakt. (De stemmetjes in mijn voorhoofd zaten op dat eigenste moment tegen mekaar te discuteren en de stem die zei dat je bekende mensen beter wat rust gunt op straat, heeft het gehaald). Misschien komt die dag nog wel! Nu, na mijn hartoperatie, zou ik gewoon naar u toe fietsen en u zeggen wat op mijn lever ligt ?

De manier waarop je voor je omgeving zorgt, de aandacht die je anderen geeft, het geluk dat je elke keer weer meebrengt in je stem, je doen en laten…. Fantastisch man!
Ik heb de indruk dat jij je hele leven die presentator van een droomfabriek bent gebleven.
Letterlijk en figuurlijk
Dat kind in jou, die energie is gelukkig nooit uit je omgeving verdwenen!
Ondertussen heb je natuurlijk al heel wat bijgeleerd en hoeft glimlachen niet altijd centraal te staan.
Je kan gelukkig ook bloedserieus zijn (of bloedserieus gelukkig), zoals die nummers die je in je Deluxe bracht met (nog zo’n prachtkerel) Ronny Mossuse. Ze kwamen van diep, van heel diep. Het leek zelfs alsof Robert nog naast jullie op het podium zat te luisteren.
Ik moet toegeven dat ik nog maar bij 3 artiesten wat tranen in de ogen heb gehad en dat is bij Bruce Springsteen, bij Buurman en bij jou (de 3B’s merk ik nu op?). Niet dat een man niet mag wenen, het vloeit er gewoon wat minder snel uit. Het moet van dieper komen, maar eens het er is wordt alles gezellig troebel en ben je ineens mee weg naar waar muziek je brengt.
De mensen die jij laat tranen, zorgen meteen voor vruchtbare grond.

Je hebt ons al in al die jaren nooit ontgoocheld, zoveel emoties losgemaakt en telkens weer met zoveel overgave.
Je straalt, met je muziek raak je intens veel gevoelige snaren, je noten gaan dwars door merg en been en zetten zich vast in de rode banen die naar het hart lopen.
Jouw dagboek staat vast en zeker voor positieve noten.

Een mens als ik vraagt zich niet meer af waar jij al zoveel jaren de energie uithaalt om andere mensen gelukkig te maken. Jij doet dat gewoon omdat je zo geweldig bent
Niet alleen met muziek en dans, maar ook met je uitstraling zijn onuitgegeven straf
Jij betekent enorm veel voor de wereld in Vlaanderen. Als elk land iemand had als jij dan zou heel de wereld stralen van geluk, Jij die mensen zo kan ontroeren.
De warmte die je brengt is veel heviger dan de Mauna Loa ?

Bedankt voor alles wat je al bracht en alles wat nog moet komen !
De wereld mag blij zijn met een mens als jij !
Ik ben er vast van overtuigd dat jouw naam nog lang zal nazinderen als je lichaam de wereld ooit zou verlaten.
Het lukt me waarschijnlijk nooit om je zo eens een goeie dikke warme knuffel te geven, maar neem van me aan dat de intentie er was ? !

Groeten,
Steven Terlaeken
50 in het jaar dat jij 60 werd ?
www.dichtbijdestoof.be
Lais@krijmbrullee.be

0479989947

Wat vind je van deze tekst?
Share
Nieuwsfeiten (heden en verleden)

De regering bepaalt de koers…

Geplaatst op

vlag_belgi__rechtformaat_1_2

…terwijl de burger op andere plaatsen staat te supporteren.

België, één van de kleinste Europese landen, 30528 km²
Op ‘n zucht van de hel van het Noorden.
Fietsland van weleer, in de afgelopen 100 jaar werden heel wat prijzen bij elkaar gereden, maar vandaag zien we tal van lekke banden
Machteloosheid… Veel onbegrip, ongenoegen, ondankbaarheid, onbereikbaarheid, onbenut, onbesuisd…
Een heleboel on-nen die op off moeten worden gezet !
We fietsen de verkeerde kant uit.
Waarom worden er tegenwoordig zoveel onwezenlijke beslissingen genomen, dagelijks genoeg voorbeelden in de pers. Mensen de straat op gejaagd, we rijden als zotten, …maar hoe lang nog ?

Het huidige parcours is absoluut niet goed uitgestippeld. We zien veel te veel hindernissen en negativiteit.
Verkeerde sponsors, gepeupel opgejaagd zo krijgen we ons landje niet in de juiste koers.

De laatste maanden draait het vierkant in de schaduw van z’n helden.
Hoofdstad Brussel, platgereden door de grote Europese Unie
Een gemeenschap die uit elkaar bolt, maar gelukkig voor een goed klimaatbeleid wil zorgen.
We hebben enkel oog voor kermiskoersen, gebekvecht over wie de leiderstrui mag dragen.
Niemand die wil toegeven dat de staat van de straat erbarmelijk is, vol oneffenheden, Een straat die dringend gerepareerd moet worden.
Macht deelt prijzen uit, maar de beloofde eindmeet wordt zelden bereikt.

Er loopt heel wat spaak. Sommige politici jagen ons het zadel in
Iedereen moet volgen, elke dag wordt er een versnelling hoger geschakeld,
geen tijd meer voor ‘n knabbel onderweg, geen tijd meer om wat vitaminen op te nemen

Politiek bepaalt het parcours, peloton zoekt aangename weg om in het wiel te blijven zitten
Enkelingen spurten naar een prijs die later wordt afgenomen.
Anderen rood-woedend geworden, ontploft en uitgeput.
De groep draait rond, niets dan volgers, publiek schreeuwt langs de weg.
Honderden vlaggen, van Vlaanderen zoals op al die andere Europese koersen
Kleurrijke truien die vechten tegen vergrijzing.

Snelwegen worden de grootste fotogalerij, kilometers heffing – voor vrachtwagens, maar hoe lang blijft de rest nog uit? Word je binnenkort getaxeerd als je even door de straten fietst of loopt. Mogen we nog buiten?
Elke dag worden nieuwe belastingen uitgevonden – iedereen een scheve rug, de pensioenleeftijd wordt bij geschroefd
Geen trampolines meer, gedaan met springen voor het plezier
Het bos wordt weggenomen, er komen stenen in de plaats.

Langs de baan liggen duizenden drinkbussen, beschimmeld en onverantwoord achtergelaten.
Die sprint om groen duurt veel te lang.
Onze afvalberg brengt op dit moment de grootste rode bollen op.

De reclame-karavaan passeert.
Iedereen met gadgets overladen, met suikervarkens gebombardeerd.
Onvergetelijke beloftes, felle kleuren, alles rozengeur en maneschijn.
Lachende gezichten, volksvermaak. Urenlang aandacht voor de meute.

De koersdirectie zwaait met het vaandel, de eerste renners komen eraan.
Daarna passeren echte helden.
Een paar seconden en ze rijden in de verte al die laatste heuvel over…
De gele leider triomfeert.
Op weg naar ‘n nieuwe bestemming, tot topsport niet meer betaald.
Elke dag een coureur die de groep verlaat, eentje die de meet niet meer ziet,
neergevallen in de schaduw van de rode vod.
Door de bezemwagen bijeen gekeerd, …met z’n leven betaald.

Ik hoop dat er bij die sportdirecteurs op een dag een belletje gaat rinkelen.
Dat er wat wordt afgeremd, links en rechts wordt gekeken hoe we elkaar kunnen aanvullen.
Fouten toegeven, ook al zijn ze niet populair, menselijk blijven.
Opnieuw veilig koers zetten, uitkijken naar de rit van morgen.
We moeten de schakels van de ketting durven te ontleden, één voor één, af en toe eens smeren.
Het kader behouden, aerodynamisch, comfortabel zonder al te veel chichi.
Gelijkheid tussen man en vrouw

Waar zijn we mee bezig? Hoe moeten we verder? Met welke ploegmaats, in welk team? Horen waar het piept, vaststellen waar het niet meer gesmeerd loopt.
In zo’n koers zitten toch ook altijd zoveel wagens, zijn die echt nodig in het beleid?
En dan nog die tribunes vol gesponsorde toeschouwers
Rijden we elkaar daar al niet kapot? Moet alles zoveel kosten?
Meer neutrale wagens, meer stem van het volk!
Laat dat kort door de bocht gaan toch achterwegen, weer een valpartij

We moeten blijven hopen, samen naar die eindmeet, vooruit kijken naar morgen, maar ook even achteruit naar ploegmaats die achterop zijn geraakt. Steunen.
Geen koers staken, geen dingen kapotmaken langs de kant van de weg.
Samen de juiste richting in trappen, durven beslissingen nemen en/of weerleggen
Het voetvolk betrekken, zonder al te veel beloftes.
Communiceren, elkaar begrijpen, compromissen, geen politieke spelletjes
Haalbare koersen organiseren.
Samen over het wegdek fietsen, comfortabel voor de renners.
Meer doen met ideeën die vanuit het peloton worden aangereikt.

We mogen de pedalen niet verliezen… anders komen we geen meter vooruit.
We moeten zorgen voor dé tour

Wat vind je van deze tekst?
Share
Leven-Vriendschap-Liefde

Stilstaan, sinds die hartoperatie doe ik dat wel vaker.

Geplaatst op

Stilstaan.
Dat doe ik sinds 19 juni 19, de dag waarop ik steken kreeg in hart- en borststreek, wel vaker.
Die woensdagavond, na de avondraadpleging van Ilse stapte ik in de wagen op weg naar de Ardennen. De volgende dag – 8u ’s ochtends – zou men immers de jaarlijkse controle aan de centrale verwarming van ons vakantiehuis komen uitvoeren en het leek me een goed idee om daar al te gaan overnachten.
Eerst stopte ik nog even in Overijse om de voetbaltruitjes aan vriend Jelle te bezorgen, daarna nam ik opnieuw de snelweg richting Namen. Een paar km verder, in Waver voelde ik ineens hevige steken in de borststreek, mijn linkerarm voelde slaperig aan, ik was wat duizelig. In mijn hoofd kon ik het gevoel niet omschrijven, ik zocht naar troostende woorden, maar kon op dat moment geen zinnen vormen. Dit had ik nog nooit meegemaakt in al die tijd dat ik met mijn pijngrenzen overleg. Een paar dagen voordien was ik met buurman Hans 100 km gaan rijden op de racefiets. Dit moeten nog wat naweeën zijn, dacht ik bij mezelf. Ik praatte m’n lichaam moed in, keek nog eens naar links en rechts naar voorbijrijdende wagens. Het komt helemaal goed. Een ander stemmetje herhaalde de EHBO cursus die ik 3 weken voordien had gevolgd en vroeg me of ik daaruit niets had geleerd.
Ik reed naar het rechter rij-vak en begon te twijfelen. De dikke witte pechstrook-lijn rechts van mij leek oneindig rechtdoor te lopen. Verlichtingspalen snelden voorbij.
Zou ik pauzeren, me van kant zetten of toch doorrijden ? Ik keek heel even naar de bijzonder mooie blauwe-oranje lucht, want ’s zomers als de zon hier in het wolkendek zakt, reizen oneindig veel onafgewerkte beelden door het luchtruim. Ik zocht naar een kloppende definitie van de pijn die zich opnieuw af en toe liet voelen. De snelwegparking was ik net gepasseerd, ik besloot dus maar door te rijden.
De hele rit zat ik met dat wrange gevoel, een gewoel van onwetendheid, onverklaarbare prikkels die zich door mijn borsthaar worstelden, een uur lang. Ik was blij dat ik de oprit van het huis opreed.
Die avond stuurde Ilse me nog een bericht om me “slaap wel” te wensen. Een beetje aarzelend stuurde ik terug dat er iets van mijn hart moest, dat ik op weg naar hier toch wel iets heel raar had meegemaakt en typte in een paar zinnen mijn verhaal neer.
Zij begreep meteen dat er meer aan de hand was, terwijl wilde ik haar vooral geruststellen en meegeven dat het waarschijnlijk niets was geweest, dat ze zich niet al te veel zorgen hoefde te maken. De pijn was immers verdwenen en ik voelde me al veel beter.
Ilse twijfelde. Ze wist dat ik de vrijdagavond – 2 dagen later – immers 80 km zou gaan fietsen met buurman Hans en ze weet tevens dat ik mijn agenda, mijn doelen steeds afwerk, ook al zou de wereld ondertussen vergaan. Ze was ongerust en wilde vooral dat ik gecontroleerd werd vooraleer ik zou gaan fietsen.

Die donderdag werkte ik nog wat in onze Ardense tuin, nabij het bos. Ilse gaf ondertussen door dat ze voor mij nog een afspraak bij de cardioloog had kunnen regelen. De Mick, ik was nog al eens bij hem geweest een paar jaar geleden toen ik wat proeven moest doen voor een goede bloeddoorstroming en structurele last aan mijn kuiten. Een heel toffe man met een hart van goud.
Hij zou zijn middagpauze opofferen om me toch even te controleren.
Vrijdagochtend ging ik nog werken. Ik lichtte mijn collega’s in dat ik naar het hospitaal moest voor een kleine controle. Niets bijzonders, ik zou tegen 14u op mijn bureel thuis zitten en van daaruit mijn VLAM werk verder zetten. Ik herinner me nog dat ik goed op tijd vertrokken was, omdat ik het moeilijk heb met te laat komen op een afspraak. Op dat moment waren er werken aan de Boomsesteenweg. De file op de A12 richting Antwerpen was onoverzienbaar, we reden stapvoets vooruit. Ik ergerde me terwijl de minuten weg tikten. Stress stroomde mijn aderen door. Ik had al gauw een kwartier tot halfuur vertraging en belde het hospitaal dat ik wat later zou aankomen.
De wagen werd geparkeerd, ik rende naar boven, besloot me niet in te schrijven en meteen naar de afdeling te hollen. Net op tijd (heel eerlijk: 5 minuten te laat, maar goed wat zijn 5 minuten in een mensenleven)
Ik mocht meteen met Mick (Dr Luyckx) mee naar zijn kabinet en deed mijn verhaal.
Hij – of zijn assistente dat weet ik niet meer precies – spelde me wat patches op en controleerde de toestand. Die zag er in eerste instantie vrij goed uit, maar een klein plekje op de monitor vroeg naar meer onderzoek. Ik mocht ook nog even fietsen. Ik trok mijn T-shirt uit, er werden nog wat extra’s op mijn lijf gekleefd en ik begon te trappen. Terwijl ik fietste, maakten we wat grappen over het leven.

Na 10 minuten stapte Mick uit zijn kabinet. Hij kwam terug en zei me dat hij een ernstig probleem had opgemerkt. Ik besefte niet meteen dat hij serieus was en begon wat ongemakkelijk te glimlachen. Hij vervolgde met het feit dat 1 van de slagaders bijna zou dichtzitten. Hij twijfelde niet lang, belde mijn vrouw en vertelde haar dat ik moest blijven en meteen onder het mes zou gaan.
Op dat moment wist ik nog niet zo goed wat me allemaal overkwam. Het verdict kwam hard aan.
Hij wees me de weg naar de inschrijvingen, zorgde voor een kamer en gaf me het lokaal door waar ik bloed moest gaan laten trekken.
Ik had een halfuurtje tijd om me te gaan inschrijven in het ziekenhuis, naar Hans te bellen dat onze wielertrip van 80 km niet kon doorgaan, wat bloedbuisjes te laten vullen, naar het werk te bellen om te zeggen dat ik vanmiddag toch niet zou thuiswerken, mijn hospitalisatieverzekering in te lichten en mijn familie op te bellen. Op dat moment belde ook nog iemand dat er een probleem was met de centrale verwarming in ons huis in de Ardennen. Gelukkig kon ik dit door delegeren aan mijn vrouw en de buurman. Een mens zou er bijna een attaque van krijgen.
Aan de inschrijvingen liet ik de autosleutels achter voor mijn vrouw, want wij horen bij die helden die het vanaf 2019 doen met 1 wagen per gezin om de wereld te redden. Zij had de wagen nodig om onze zoon en 6 vrienden af te halen in Bobbejaanland – Lichtaart een paar uur later. Achteraf vernam ik dat mijn schoonbroer naar het pretpark was gereden.
De hospitalisatieverzekering kreeg ik die dag niet meer te pakken, mede doordat ik nog bij de vorige maatschappij aanbelde. Ik ben nagenoeg nooit ziek (33 dagen sinds het begin van mijn loopbaan 30 jaar geleden) en het bericht dat we van maatschappij waren veranderd had ik nooit zien passeren.
Net voor de bloedafname, belde ik Hans en legde ik hem wat verwarrend uit dat ik vanavond spijtig genoeg niet mee kon gaan fietsen. Hij begreep dat.
Ik kreeg een kamer met 2 bedden toegewezen. Men bracht me zo’n typisch ziekenhuiskleed binnen en ik begon stiekem wat te glimlachen. Deze keer trok ik het op de juiste manier aan. De vorige keer, bij de bevalling van onze zoon, had ik het achterstevoren aan en dat zorgde voor geamuseerde blikken in het operatiekwartier.
Ik zette de rugzak met mijn laptop in de kast, probeerde mijn moeder nog te bellen om haar op de hoogte te brengen maar dat lukte niet, nam een selfie in het plunje en liet Facebook met een hartverwarmende boodschap weten dat ik nu meteen, stante pede onder het mes moest.
Veel tijd om hier allemaal bij stil te staan had ik niet – gelukkig maar.

Een paar minuten later kwam de verpleegster langs, prikte een naald door mijn fragiele vel, legde een goedgevulde baxter aan en maakte me vertrekkensklaar voor het operatiekwartier. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik door ziekenhuisgangen werd gereden. Spannend. Gaan we allemaal in de lift geraken? Waar denken de mensen aan die me zien passeren? Ik herinner me nog dat het voor de verpleging niet zo gemakkelijk is om met die bedden elegant een bocht te nemen.
Toen we op de juiste verdieping aankwamen, stond ik nog heel even in de file, maar ook hier was niet veel tijd om na te denken. Het was geruststellend dat wel meer mensen dergelijke operatie moesten ondergaan, zo wist ik wel zeker dat het routine was en dat er mij niets kon overkomen

De deur van de zaal ging open. Het leek alsof ik een spookhuis in een pretpark binnenreed. Een angstaanjagende attractie waar in elke hoek wel wat bewoog. “Amaai zo donker”, dacht ik bij mezelf terwijl ik naar de plaats van het gebeuren werd gerold. Gaan die artsen wel kunnen zien waar ze mee bezig zijn? Er was geen enkel raam, geen daglicht in de ruimte. Duisternis had hier lelijk huisgehouden.
Een ruimte vol elektrische apparaten en schermen, vol gereedschap. Dokters liepen heen en weer om hun laatste voorbereidingen te treffen. Er werd in het Engels overlegd en wat neer getypt op de schermen rondom
De verpleegster van dienst stelde me gerust. De operatie zou een klein uur duren en achteraf zou ik opnieuw de oude worden. Beter dan de oude zelfs want men ging de aangetaste leidingen verbreden met een tussenstukje zodat de ader nooit meer de kans zou krijgen om dicht te groeien, als de gepaste medicatie dagelijks zou worden ingenomen, zodat vers bloed zonder obstakels naar het hart kan stromen.
Je kan het vergelijken met de ontkalking van een doucheleiding. Eens je de kalk verwijdert, het tussenstuk breder is geworden en die wordt opengezet, raast het water opnieuw een stuk sneller door de kraan.
Men bracht me niet onder narcose. Een lichte pijnstiller volstond, zodat ik de herstelling van mijn motor van nabij kon volgen. Wou ik dat wel, vroeg ik me toen af.
Aan mijn linkerkant stond een groot TV-scherm waarop ik de ingreep van heel dichtbij kon observeren.
Ik zag beelden passeren uit mijn jeugd, waarop ik in de zetel zat te kijken naar een wetenschappelijk programma. Net als vroeger wilde ik ook nu zo snel mogelijk weg zappen omdat ik de voorstelling te akelig vond. Ik moet niet weten hoe het hier vanbinnen allemaal draait en keert, als ik maar gelukkig ben, functioneer en niet al te veel kwetsuren heb.
U begrijpt dat ik het komende uur maar een paar keer opzij heb gekeken om de slingerende draden die een weg door mijn lichaam baanden te bestuderen, verder vooruit staarde en met mezelf onderhandelde dat ik me sterk moest houden en nu maar beter niet van mijn stokje draaide terwijl er zoveel door me heen ging, letterlijk en figuurlijk. Het is en blijft een raar gevoel, ook nu nog maanden later.
Zoals eerder aangegeven werd er een opening gemaakt in mijn rechter pols en via de aders werden 2 leidingen naar mijn hart gestuurd. Als ik me niet vergis kronkelde eentje verder met de camera, de andere droeg de stent en wat gereedschap om hem te plaatsen zodat de slagader die voor 90% dicht zat opnieuw ademruimte kon krijgen. Men ontdekte op dat moment dat er nog een kruispunt voor 70 % was dichtgegroeid. Moeilijk te opereren dus. De chirurgen, allen in dezelfde groene uitrusting overlegden een paar keer en zagen niet meteen direct gevaar op deze samenkomende wegen. Ondertussen krijg ik hiervoor gepaste medicatie zodat ook deze splitsing accident-vrij blijft.

Na een uurtje was alles effectief achter de rug. De seconden tikten weg op het scherm langszij. Mijn hart klopte nog. De ingebrachte draden werden langzaam uit mijn lijf getrokken. De gaatjes gedicht en ik werd het operatiekwartier uitgerold.
Ilse wachtte me op in de kamer. We waren blij om elkaar terug te zien.
Ik liet mijn sociale media weten dat mijn groot onderhoud mooi was afgewerkt
Vanaf nu mag ik mezelf stent in noemen. Ik liet VRT weten dat ze me mochten contacteren als ze ergens een vervanger zochten, maar ik kreeg nooit antwoord.
Die avond keek ik nog wat naar het scherm. De programma’s waren alvast meer ontspannen dan die van vanmiddag en viel tegen middernacht in slaap tussen de aangelegde leidingen.
Die ochtend was het nog een hele tijd wachten tot ik uit het ziekenhuis werd ontslagen.
We reden naar de apotheek en bestelden daar 6 soorten pillen waarvan ik vermoedelijk de helft gedurende mijn hele leven moet verder innemen.
Nu wat rusten, wandelen nabij Ciney en het een en ander laten bezinken.

Pas een paar dagen later drong het hele verhaal door.
Ik zat 5 dagen in een rollercoaster die me uiteindelijk veilig weer op de grond zette.
Ik besef dat ik door het oog van de naald gekropen.
Als ik aan Ilse mijn pijn van woensdag niet had omschreven, als zij niet naar Mick had gebeld, als Mick geen plaats had gehad die middag, dan was mijn levensverhaal vanaf 21/06/19 heel anders verlopen.
De dag van mijn operatie zou ik die 80 km absoluut zijn gaan fietsen en nu wetende dat mijn fietsmaat geen EHBO kan toedienen – wetende dat de professor me meldde dat ik die avond 100 % zeker zou gereanimeerd moeten worden tijdens het fietsen – wetende dat ik in Lier en Nijlen steeds langs de Nete rijdt en de hulpdiensten daar bijzonder moeilijk het jaagpad kunnen bereiken…had u me vermoedelijk niet meer gezien – dat neem ik mee voor de rest van mijn leven…
Ik heb al een paar keer geluk gehad in mijn bestaan, maar deze gebeurtenis was veel intenser dan de vorige, het zware auto-ongeluk van 1988 waarbij ik na 4 dagen mijn nieuwe auto perte-totale reed en een stuk van de motor op mijn passagiersstoel lag en het duikongeluk, waarbij ik zonder lucht viel op 20m onder het wateroppervlak.

De zomer is voorbij gevlogen. We hebben vooral genoten van de uitstapjes in de Vascovan, onze kinderen en de vrienden. Vakantie in Italië. De Palio in Siena van mijn bucket-list kunnen schrappen en verder veel, heel veel genoten van elk moment dat zich aanbood.
Nu de herfst in het land is, trek ik vaak naar het bos om de schone kleuren op mijn smartphone vast te leggen, zodat ik ze stiekem elk seizoen nog eens kan bekijken.
Want kleur, dat brengt leven mee
Ik kijk naar boven, naar de wolken die elke dag weer wat onafgewerkte beelden laten reizen, de wind die speelt met losgelaten boomblaadjes.
En al die paddenstoelen die een paar weken de tijd krijgen om hun mooiste kant te laten zien.

Tijd is relatief, genieten dat moeten we doen. Elke dag opnieuw. Elke dag kan een nieuw leven beginnen. Laat het donker passeren en geniet van de kleurrijke lichtinval.
Ga voor dat kippenvel, al die honderdduizenden puntjes vol geluk.

Elke dag opnieuw krijg ik rillingen als ik aan dit avontuur terugdenk.
Ik geniet nu nog meer dan vroeger.

Last but not least. Een EHBO-cursus redt niet alleen het leven van anderen, doe het ook voor jezelf !

Wat vind je van deze tekst?
Share
Teksten

Neem jullie sportzak mee naar de kantine !

Geplaatst op

Beste voetbalbond, beste sportfederatie, gemeenten en steden, sporthallen en kantines,

Nu de voetbalschandalen stilaan de velden verlaten, zou ik graag een balletje willen opgooien over het aanbod in de kantines. Ik hoop dat u het vangt

We moeten met z’n allen gezonder gaan leven en u kan daarbij helpen. Sporten doen we allemaal al een hele tijd, maar gezond sporten kunnen we nog een pak verbeteren.

Op terrein wordt vaak een goede match gespeeld. Naast het veld echter, kan het een pak beter geregeld worden. Catering is eerder een kentering

Hebt u al eens bekeken wat er achter de toog in het sportcomplex ligt? In het hamburgerkraam naast het veld worden enkel hotdogs, braadworsten en friet met vettige saus geserveerd.

De sportende kinderen zijn tijdens de wedstrijden zo goed bezig, ze bewegen, ze leren samen spelen, ze leren hun vriendjes vertrouwen,… en dan moeten we ze na de match een heel pak strafpunten meegeven omdat er geen gezonde alternatieven beschikbaar zijn.

Waarom bieden we hen geen gezonde dingen aan in de kantine? Omdat het te duur is? Omdat het teveel werk en moeite kost,…? Omdat er te veel commerciële spelers op de zijlijn staan toe te kijken ?

Stel als doel om naast de aangeboden zaken, minstens evenveel gezonde voeding te leggen. Een broodje gezond, een vegetarische hamburger. Biedt eens een groenteburger aan i.p.v. gemakkelijk klaargemaakte fastfood. Kunnen we het snoepgoed niet vervangen door minitomaatjes, bloemkool, witloof, wortels, appelen en peren, aardbeien en ander lekker fruit. Steun de plaatselijke boer niet enkel met een reclamebord langs het veld maar met zijn producten uit de buurt.

Als federatie kan je dat aanmoedigen door bijvoorbeeld de inkomprijs (meer dan 2,5 euro) die supporterende ouders betalen gelijk te stellen met een gratis gezonde drank (kraantjeswater – vers gemaakte groentesoep) en/of gezonde snacks voor spelertjes en supporters. Ik garandeer dat ze met plezier inkom zullen betalen.

Nu is dat niet altijd het geval. Meereizende ouders vinden die inkom vaak een onsportieve verwelkoming. Op een seizoen kan dat bedrag al eens oplopen als je dikwijls meegaat. In de meeste gevallen wordt vader of moeder immers verplicht om de kinderen weg te brengen, soms tot aan de andere kant van de provincie, want zelf kunnen de kinderen er niet geraken. Het zou niet duurzaam zijn dan terug naar huis te rijden en nadien weer te keren.

Niet alleen ouders en kinderen maar ook de fruitboeren zullen het een structurele manier vinden om via deze weg groenten en fruit te verkopen. Het kan hen helpen om het gitzwarte (fruit) jaar 2019 te vergeten.

Moedig ouders positief aan om naar de kinderen te komen kijken. Zij zijn je publiek voor later. Een paar jaar verder betalen ze met plezier om zoon of dochter bezig te zien. Denk niet in vakjes, kijk vooruit

Die inkomprijs compenseren met een gezonde snack of drank kan zeker geen kwaad…

Ik hoop dat u mijn kritiek sportief opneemt en u de spelregels rond het veld binnenkort herbekijkt. Het is niet alleen belangrijk voor het Belgisch Voetbal, maar ook voor alle andere sportfederaties en manifestaties

U kan mijn suggesties gemakkelijk buitenspel zetten. Een scheidsrechter heeft altijd gelijk maar laat ons samen uitkijken naar dat doel en hopen dat sporten op een dag een feest wordt voor elke supporter!

Ik hoop dat er ooit een sportieve samenwerking komt met de (plaatselijke) groente -en fruit boer  en dat we op korte termijn in zoveel mogelijk kantines gezonde snacks vinden, dat stukken fruit worden aangeboden, maar evenzeer wat groenten als fijngesneden wortel, paprika, tros- en minitomaatjes,….

Kunnen we geen grootse samenwerking opzetten met alle gemeenten, alle steden, alle kantines, sportfederaties?

Steven Terlaeken

Steven Terlaeken – Soloslim – Rubensstraat 74 – 2640 Mortsel

Solo_slim@telenet.be

Wat vind je van deze tekst?
Share
Dag-Maand-Seizoen

Een beloftevol Nieuwjaar in 2018 boeiende karakters.

Geplaatst op

Help mee aan dat gelukkig nieuw jaar!
Laat ons de opgroeiende kinderen opnieuw vrolijk maken. Geef ze voldoende rust in de huiskamer. Beperk sociale media, hun gaming, het kleine schermgebruik zodat ze zich kunnen ontspannen in de natuur, met hun vrienden en minder in trance geraken van die gewelddadige, nerveuse spelletjes. Ze raken verslaafd en niemand lijkt iets op te merken. Een verslaving overwinnen kan lang duren, soms laat het je zelfs nooit meer los…

Hyeres 2013 224

We voelen al een hele tijd nattigheid, maar binnenkort loopt het klimaat echt over. De polen smelten. Het water reikt al tot aan onze lippen. Het is hoogtijd om niet alleen te doen alsof we iets doen, maar ook effectief iets te doen. We moeten nu meteen ingrijpen. Het is nog niet te laat om het tij te doen keren, maar er zijn dringende beleidsbeslissingen nodig. Eens onze vertegenwoordigers dat beseffen, is de kans groot dat we de wereld nog redden.
Dwingende maatregelen inzake milieu, afval, opwarming, uitstoot,…
Laat ons nu eens echt onze verantwoordelijkheden nemen, samen.

Klimaat

#Metoo heeft ook in België veel stof doen oplaaien. Niet alleen stof, er werden wortels uit de grond getrokken. In de zaak De Pauw vielen de meeste slachtoffers. Oordeel noch veroordeel, wees menselijk en verdraagzaam t.o.v. elkaar. Wie macht misbruikt, moet gestraft worden, niet afgemaakt. Iedereen verdient een tweede kans.
Een gesprek en op voorhand duidelijke signalen geven kan helpen. Communiceer en zeg wanneer je je misbruikt voelt, vooraleer het zoute traanvocht in de wonde terechtkomt.

Traan

Regels en wetten, elke dag worden er wat nieuwe aangevoerd. Tegenwoordig worden we bijna overal beboet. Weet u nog wat u mag en niet mag?
Soms vraag ik me af of we nog even onszelf mogen zijn.

Rules

Gun jezelf meer vrije tijd in 2018. Vlucht niet weg in de webdraden van sociale media.
Laat ons liever worden voor elkaar, elkaar aanmoedigen. Genieten van de kleine dingen in de natuur.
Al jaren is dit cliché, en toch houden er slechts weinig mensen rekening mee.
Geef eens een knuffel, een schouderklopje, glimlach en de wereld ziet er plots helemaal anders uit
En bovenal moeten we blijven hopen dat we allemaal gezond verder kunnen.
Ik wens jullie allemaal heel veel liefde, kippenvelmomenten en een boeiend jaar.
Dromen-durven-doen!

vriendschap-tusseneekhoorn-en-kuiken

2018, hou van elkaar, leef verdraagzamer, verantwoordelijk voor mens en milieu.

Wat vind je van deze tekst?
Share
Dag-Maand-Seizoen

2017 in… 2017 karakters

Geplaatst op

Mijn afgelopen jaar in 2017 karakters

2017 was zwaar. Zelf 8 kg bijgekomen, maar ook wereldwijd verschenen er kleppers op het toneel. Ik vraag me af of VS-kiezers zich niet hebben getrumpeerd

DSCN0279

Het jaarbegin was turbulent. Ik werd onwel en bleef 15 dagen thuis. Dat is lang voor iemand die de afgelopen 28 jaar slechts 18 dagen ziek was. Meer op: http://bit.ly/2m6V540
De rust heeft positieve vruchten afgeworpen. Ik ben 4/5 gaan werken en heb m’n firma opgericht: Soloslim, een betere naam kon ik niet vinden.
Ideeën kregen ruimte. Ik werk ondertussen samen met Saartje, de energieke duizendpoot op één.
Over ideeën gesproken: het “Loop naar de maan” verhaal dat men in 2016 en 2017 lanceerde, is geland. Het leeft sinds oktober als een sterretje verder in het heelal. Je vindt de verhalen op http://bit.ly/2ydC8kQ en http://bit.ly/2yNmxc5

IMG_0018

Het viel me ook op dat kinderen niet vaak meer gelukkig zijn. Ze zitten daar in hun eentje te gamen tot nervositeit hen uit de zetel jaagt en ze kwaad de huiskamer verlaten. Ze verlangen teveel en wij laten dat meestal gewoon toe omdat we zelf snakken naar dat rustpunt in de drukte en vluchten naar dat eiland waarop we even alleen kunnen zijn.

In 2017 heb ik warme mensen leren kennen: improvisatieacteurs en scenaristen waarmee ik cursus volgde, ambassadeurs van Klimaatzaak, in het bijzonder Francesca en Kevin.
Het Klimaat heeft ons nodig. Helaas kan dat enkel nog door regeringen op hun verantwoordelijkheden te wijzen.
#Walkfortheclimate 27/05/18 Hasselt.
Ook via ondernemers zonder grenzen, doe ik een duit in het zakje. Trots op wat er gepresteerd werd! www.OZG.be

ijsberg

Op sportief vlak heb ik doelen bijgesteld. Kwetsuren hielden me van het loopparcours.
Met een groep vrienden werden we mini-voetbalkampioen in Overijse en namen we ook de beker van het treffen tussen Antwerpen en Druivenstreek mee naar huis.
En dan zijn er nog de Nationale Helden: Nafi Thiam, David Goffin, the Belgian Cats en nog vele anderen!

Traan

#Metoo heeft stof doen oplaaien. Niet alleen stof, er werden wortels uit de grond getrokken. In de zaak De Pauw vielen de meeste slachtoffers. Ik wil niet oordelen of veroordelen. De kranten stonden vol. Het gerecht zal z’n werk wel doen.
Ik hoop dat we ondertussen geleerd hebben om verdraagzamer met elkaar om te gaan.
Tegen elkaar praten, duidelijke signalen geven, goed communiceren van bij het begin.

2018, verdraagzamer en milieuvriendelijker!

Wat vind je van deze tekst?
Share
Leven-Vriendschap-Liefde

Bart De Pauw

Geplaatst op

Als ik aan de naam Bart De Pauw denk, dan begin ik al 30 jaar spontaan te glimlachen. Hij doet iets met een mens. Hij brengt humor in ons leven. Hij laat ons de misérie vergeten die achter de hoek ligt, hij zorgt voor ontspanning. Hij heeft al zoveel mooie dingen gemaakt. Dingen des levens, beelden waarvan jij en ik gelukkiger worden.
Series vol spanning waarbij we onze duimen en vingers aflikken.
Laat ons dit niet vergeten, voor de media hem en zijn hele familie aan de schandpaal zet.
Laat a.u.b. die beelden het netvlies niet verlaten.
Hij en zijn team zijn toppers.

Dankzij de loop naar de maan, waarvan hij peter was en ik bedenker, heb ik hem een stukje beter mogen leren kennen. De man die ik achter de schermen zag, was nog veel beter. Iemand met een gouden hart. Menselijker dan wie ook. Bart is een fantastisch, warm mens en vooraleer hier misverstanden rond verstaan worden – het is figuurlijk.
Toen ik bij hem op bezoek mocht, kreeg ik meteen een welgemeende welkom.
Het pand van Koekentroef straalde gezelligheid uit. Een plaats voor en door mensen.

Bart DP

Ik ga niet oordelen noch veroordelen, er zullen wel dingen gebeurd zijn, maar iemand stante pede ontslaan omdat hij (vooralsnog onbepaald) grensoverschrijdend gedrag heeft gepleegd, dat verdient niemand. Hij werd al berecht voor zijn (on)schuld is bewezen
Zijn straf is nu al buiten proportie en veel te groot.

Vrt is een communicatie bedrijf. Het moet beter weten.
Sommige gesprekken los je beter op achter gesloten deuren, ver weg van het scherm, als mens.
Niet in de media…

Ik denk nu vooral aan Ines, zijn kinderen in school, de sportclub of gewoon op straat.
Zijn wat sms’en de moeite om een hele familie uit te roeien?

Ik hoop nog steeds dat dit een misplaatste stunt is, dat men mij morgen wakker schudt en zegt dat ik vannacht nogal hard gewoeld heb.
In alle geval #iksteunBart en zijn familie

 

 

Wat vind je van deze tekst?
Share
Teksten

Vandaag vertrek ik op de maan, voorgoed…

Geplaatst op

… en ga ik opnieuw genieten van het Heelal.

Na mijn vorige 3 berichten op Facebook en/of Twitter, kreeg ik nog een fikse uitbrander van de CEO van Kom op tegen kanker te verwerken.
Ik moest even slikken toen ik het las.
Ik meen dat ik hier rechtvaardig op heb geantwoord.
Hiermee sluit ik mijn maanavontuur definitief af. Op naar nieuwe avonturen !

Van: Marc Michils [mailto:Marc.Michils@komoptegenkanker.be]
Verzonden: maandag 16 oktober 2017 21:10
Aan: Steven Terlaeken <steven.terlaeken@vlam.be>
Onderwerp: Nu stoppen

Beste Steven,

We volgen je reacties op de sociale media over Loop naar de Maan en Kom op tegen Kanker.
Ze blijven eenzijdig negatief en daarenboven meermaals onjuist. Je brengt hiermee ontegensprekelijk schade toe aan het imago van KotK, wat ik niet verder kan dulden. Je hebt een contract getekend dat je moet respecteren. Ik ga niet in op de details maar je moet hiermee nu stoppen zoniet nemen we juridische stappen.

Marc Michils

 

2016 maan6

Beste Marc,

Ik heb inderdaad gezien dat ik een paar volgers extra heb op twitter en (op facebook).

Na al de (non) communicatie die je met mij gevoerd hebt over ons project is deze mail wel de druppel in mijn reeds zeer volle emmer.

Enkele dingen.

1. Kan je jezelf na het schrijven van deze mail wel in de spiegel bekijken? Je krijgt een idee, inzet, energie, creativiteit ja zelfs een handtekening onder een contract waarin alles belangeloos aan jullie overgedragen wordt… maar toch denk je dat het nodig is om mij af te dreigen ? En ja zelfs over schade te spreken. Wat is je geheugen kort. Wat is je weegschaal der dingen verschrikkelijk slecht afgesteld. Wat een schrijnend gebrek aan empathie.

2. Laat ons mekaar geen mietje noemen. Jullie hebben het ‘lopen om geld in te zamelen’ idee de afgelopen jaren uitgetest. Gewogen en te licht bevonden. In mensentaal : je ruilt het originele ‘loop naar de maan’ in voor een groter, lucratievere deal met Golazo. 500.000 euro giften is te weinig voor jullie machine, er is meer uit te halen. Daar is op zich niks mis mee Marc dat is immers de finaliteit van de organisatie: geld inzamelen. Dus als dat de ‘onjuiste’ dingen zouden zijn die ik vertel, corrigeer me dan gerust. Maar ja, dat doet mij als bedenker van het idee, blij met elke 10 euro die een loper doneerde pijn. Nee dat is niet onwaarheden vertellen, of jullie organisatie in een slecht daglicht stellen, dat zijn de naakte feiten. En als donateur en als idee-bedenker heb ik het absolute morele recht om dat te denken, en ja zelfs om mijn mening daarover met de rest van de wereld te delen.

3. Jij nog beter dan ik weet hoe communicatie werkt. maar hoewel ik niet dezelfde jarenlange ervaring heb snap ik wel waar de communicatie gevoeligheden liggen. 500.000 euro is niet genoeg. We ruilen het idee in voor een groter. We werken liever met organisaties dan met mensen. Dat is natuurlijk geen wervend beeld voor de vele vrijwilligers die nodig zijn om de organisatie draaiende te houden. Wees gerust Marc, toen en ook vandaag niet heb ik geen enkele intentie om KotK schade toe te brengen. Ook niet nadat jullie zo overduidelijk geen respect voor mij , mijn idee of mijn ontgoocheling getoond hebben.
Maar mij de mond laten snoeren dat is dan weer een stap te ver.

Dus als je alsnog juridische stappen wil nemen of contracten wil afdwingen omdat ik mijn gevoelens en bedenkingen uitdruk op mijn sociale media dan moet je dat zeker doen.
Het zal me benieuwen of dat Kotk in een goed daglicht zal stellen.

Geloof het of niet , maar ik wens jullie veel succes met het nieuwe loop/inzamel project.

vriendelijke groeten,
Steven Terlaeken.

Wat vind je van deze tekst?
Share
Teksten

Niet altijd rozengeur en maneschijn…

Geplaatst op

Oktober 2017…
En toen werd het project zelf naar de maan gestuurd

2 jaar mocht ik tegen iedereen met de allerbeste bedoelingen zeggen dat ze naar de maan konden lopen, voor het goede doel natuurlijk, een idee dat ik een tijdje geleden heb geschreven, deelde met mijn loopmaatjes en waaraan Kom op tegen Kanker een actie koppelde.
Fantastisch dat ik hiervoor helemaal kon rekenen op de steun van Saartje, Tine, Bart en Ruben. “Grote” Mensen met een ongelooflijk groot zowaar, gigantisch gouden hart, mensen die zich al op velerlei vlakken inzetten voor een betere wereld. 4 Bv’s die warmte uitstralen tot ver buiten hun omgeving.
Het project heeft ondertussen voor de tweede jaar op rij de maan gehaald en in totaal +/- 570000 euro opgebracht.
Ook dat geeft een warm gevoel hier diep van binnen.
Spijtig genoeg heeft kom op tegen kanker beslist om het idee ondertussen zelf naar de maan te sturen.
Ik hoop dat ze daar op een dag spijt van krijgen.

Af en toe moet je het geluk wat afdwingen, de juiste mensen ontmoeten, nieuwe paden durven oplopen en vooral blijven dromen, doorzetten en geloven in jezelf.
De krijtlijnen van loop naar de maan heb ik op een paar avonden, thuis uitgetekend, toen het even stil was en de maan met een paar sterren door ons vensterraam gluurde. Zij daarboven en de gedachte aan vrienden en familie die ik verloor aan deze nietsontziende ziekte, inspireerden me om dit buitenaards avontuur te schrijven.
Ik wilde het koppelen aan “mensen”. Mensen die heel laagdrempelig andere mensen konden helpen. Lopers als jij en ik aan het sporten zetten om kanker de wereld uit te lopen. Dit was van bij het begin mijn doel.
Het heeft lang in de kast gelegen, tot ik Frank Deboosere een mail stuurde en het hele project daglicht zag.

Met “De loop naar de maan” had ik stiekem gehoopt op een kleine doorbraak …ik ging ervan uit dat ik hiermee dat beetje waardering en naambekendheid zou hebben gekregen, ver van huis, maar ook heel dichtbij…
Naast het inzamelen van geld, het aanzetten tot sporten en een gezonde levenshouding – om anderen – zwaar zieken te helpen – had het leuk geweest dat beetje welverdiend respect voor de dingen waarmee ik al heel mijn leven bezig ben.
Op de maanreis kreeg ik links en rechts af en toe wel een schouderklopje, een paar lieve, vriendelijke woorden van buitenstaanders en van vrienden die zal ik absoluut blijven koesteren.

Toen ik voor het eerst met de mensen van Kom op tegen kanker aan tafel zat, had ik vooral het gevoel dat ze mij niet vertrouwden, “wie zou er nu met een idee afkomen dat hen niets zou kosten”. Men stelde heel veel vragen en ik heb altijd heel eerlijk geantwoord. Het enige wat ik in ruil vroeg was erkenning.
De weken die daarop volgden, werd ik ongerust, ik voelde me er niet meer goed bij dat ik hen het concept had gegeven. Ik had meer en meer het gevoel dat ze profiteerden van mij, terwijl ik hen toch een prachtidee had bezorgd.
Dat gevoel is tot op het einde gebleven, zelfs nu ze mij en m’n project naar de maan hebben gestuurd, kijk ik op dat vlak met een zeer slecht gevoel achterom.

Het werd vermoedelijk niet vernoemd op het slotevenement, maar uit protest was ik er niet bij.
Kom op tegen kanker is een goed geoliede machine, die in de ogen van veel goed presteert. Achter de schermen is de organisatie eigenlijk bikkelhard. Ze willen cijfers, elk jaar beter en meer, dankzij de duizenden mensen/vrijwilligers.

Ze deden geen moeite om me tijdens de 2×8 maanden durende campagne en al die tijd daarvoor, eens in de picture te zetten. Een tweet re tweeten, een bericht delen of liken, het gebeurde wel eens maar liefst niet te vaak. Het idee was van hen en zij beslisten hoe ze het wilden invullen.
Voor de wereld is loop naar de maan van kom op. Ik mocht wat blijven lopen achter de schermen.
Ik hoor de campagneleider nog zeggen “ iedereen heeft een plaats in zo’n campagne en die van “ons” is achter de schermen”.

Ik verlang absoluut niet naar een standbeeld, alleen dat beetje appreciatie had leuk geweest.
Bij lancering naar de maan vroeg ik aan “Kom op” enkel en alleen erkenning voor het totaalpakket dat ik hen had afgeleverd. Ik heb het nooit over geld gehad – laat dat duidelijk zijn.
Heel af en toe kreeg ik eens een naamvermelding, een snoepje, o.a. op de site en op de affiche, maar meer kon niet.
Ook bij “campagne” sta ik vermeld, maar dat heb ik zelf moeten vragen.

Gelukkig hebben de vedetten regelmatig eens mijn naam vermeld en keek ik met een goed gevoel naar al die berichten op sociale media van mensen die geld hadden ingezameld voor het goede doel.

Van bij het begin waren er meteorietinslagen: mijn naam stond in het persbericht ergens onderaan weggemoffeld, ook op de webpagina van de loop naar de maan stond ik in eerste instantie helemaal onderaan. Deelnemers moesten helemaal naar beneden scrollen om de maker van dit initiatief te ontdekken.
Een maanlandschap met diepe kraters vanaf de eerste dag…. Onze afspraken waren toen al niet nagekomen.
Pas nadat ik hen had gemeld dat ik dit niet apprecieerde, kwam er verandering op de site, maar toen was het persbericht al lang de wereld ingestuurd. Kom op tegen kanker heeft een mooi project ontworpen, las ik.

Ik voelde me al die tijd vaak als een marionet die af en toe eens op de scene mocht verschijnen, zonder publiek. Altijd achter de schermen want vooraan was geen plaats.
In de verte hoor ik nog een echo wegsterven in het heelal… jouw gloriemoment komt nog wel…
Op de slotdag van het evenement (jaargang 1) werd ik gehuldigd.
Ik kreeg een ster aan de hemel – op dat moment een stukje opgerold papier, terwijl diegene die het meeste geld had ingezameld voor de actie (An, een geweldige dame trouwens met een bijzonder groot hart) een ingekaderde versie kreeg. Dat beeld was voor mij ongelooflijk veelzeggend.

Die ene dag kreeg ik heel veel aandacht maar zo hoeft het voor mij eigenlijk niet te gaan. Zo zit ik niet in mekaar.
Het had allemaal zo anders gekund…met dat beetje menselijke appreciatie tijdens de campagne.
Ik heb ondertussen heel veel geleerd. Sommige goeie doelen zijn bikkelhard, niet alleen voor hun eigen werknemers, die er zich met hart en ziel voor hebben ingezet, maar ook voor vrijwilligers en BV’s die hun steen bijdragen.

Zo’n bedrijven moeten omzet draaien, het moet kunnen concurreren met anderen en de mooiste cijfers voorleggen en daarom wordt de loop naar de maan geschrapt –
Lopen en geld inzamelen via deze “menselijke” weg was niet rendabel genoeg.
Men gokt vooral op bedrijven, die móeten meedoen aan dergelijke acties want die brengen het meeste geld in de lade.
Voor de gewone mens die bikkelhard spaart goeie doelen is er geen plaats meer. Dat zal ook blijken uit het volgende loopevent dat kom op tegen kanker zal organiseren in maart 2018.
Passend bij de fundamenten waarop de westerse wereld is gebouwd: loodzware pilaren die vooral macht, winst en cijfers willen dragen. Voor het voetvolk worden de plaatsen onbetaalbaar.

Ik ben natuurlijk heel blij dat we ondertussen met z’n allen een paar keer op de maan zijn geland (en zelfs een eind terug zijn gelopen), ook het tweede jaar.
Blij dat ik mensen aan het sporten heb gebracht, uit hun zetel heb gehaald, gezond heb laten genieten met deze actie en voor heel veel vriendschap onder de lopers heb gezorgd. Die mensen hebben elkaar voor eeuwig gevonden.
Ik ben zo ontzettend blij dat ik op het 1ste slotevenement tranen zag verdampen, dat ik altijd hoop zag in de ogen van de deelnemers. Ze zullen me m’n hele leven bijblijven.
Telkens als ik naar de hemel kijk zie ik al die sterren fonkelen, de lopers uit het concept.

Het idee zelf stond voor iedereen open, iedereen kon deelnemen, of je nu beginnend loper bent of geroutineerde marathonman of vrouw bent, of je nu aan wedstrijden meedoet of gewoon een toertje in je vrije tijd wil gaan joggen, het maakte echt allemaal niet uit. Mensen aanmoedigen om sportief te worden en terwijl andere mensen helpen, dat was helemaal de bedoeling van het project. Ik ben zelfs vrij zeker dat veel mensen opnieuw zijn beginnen sporten door deze lancering, aan hun gezondheid zijn beginnen te denken en zich nieuwe doelen hebben gesteld… om anderen te helpen. En daar ben ik dan ook apetrots op!

Loop naar de maan heeft volgens mij z’n doel niet gemist (al hoor ik van kom op tegen kanker tegenstrijdige berichten als het over geld gaat) en daar ben ik superblij mee. Fantastisch dat er ondertussen reeds meer dan 570000 euro is ingezameld.
Een mooi bedrag om o.a. klinische studies te financieren voor niet-terugbetaalde geneesmiddelen voor kankers bij kinderen. Een bedrag waarvoor je als mens hard voor moet werken.
Spijtig dat we hiermee de vrienden, familie en collega’s die ondertussen door deze gevaarlijke ziekte werden opgehaald, niet meer kunnen terughalen. Maar we kunnen wel heel veel anderen helpen! En dat is toch ook fantastisch!
Maar toch was dat te weinig…het concept bracht niet genoeg op. Terwijl duizenden mensen geld inzamelden.

Zoals eerder geschreven is ook de reden waarom ik er op het tweede slotevenement niet bij was. Een stil protest tegen de werking van Kom op tegen kanker. Goed wetende dat ik jullie allemaal, al die goeie mensen, supporters en lopers enorm miste. De warmte die zo’n dag uitstraalt is niet te evenaren, zelfs niet met de mooiste dag van de heetste zomer.

Ik heb ondertussen een paar zaken geleerd.
Een goed hart wordt vaak misbruikt.
Erkenning is een woord dat niet meer herkend wordt.
Macht en geld overwinnen alles.
Loop naar de maan is geschreven voor mensen en door mensen, het toekomstproject met GOLAZO gaat over macht en geld.
En natuurlijk loop je dan als Kom op tegen kanker liever in het spoor van het grote Golazo, de marktleider in België.
Beide acties hadden perfect naast elkaar kunnen “lopen”

Toen ik vroeg om het project terug te hebben, kreeg ik een volmondig NEEN.
Ze hebben het veilig opgeborgen, zodat niemand anders er ooit van kan genieten…

Soit, ik sluit bij deze 2 mooie en ook leerrijke jaren af.
Ik bedank iedereen die in mijn project geloofde en wens het allerbeste voor zij die nog vechten, gevochten hebben of iemand verloren hebben aan kanker. En aan alle sponsors, hoe klein je bijdrage ook was, ergens daarboven is er wel een sterretje dat jou hiervoor bedankt.

Liefs, Steven Terlaeken

Wat vind je van deze tekst?
Share
Natuurelementen

Wereldmilieu dag – 5 juni.

Geplaatst op

Afval in berm en bos is een straatje zonder einde geworden.
Er is al veel gebeurd om het in te dijken, maar ook nog heel veel werk om het op te ruimen.

IMG_5439
Alle kleine beetjes helpen, dus ben ik sinds kort ook zelf op de vélo gesprongen en trap ik wekelijks wat “knooppunten” bij elkaar.
Meestal een km of 20, daarna kom ik volgeladen thuis.
Na een kwartiertje fietsen, loopt de afvalzak al over.
Het idee van Ruben Van Gucht, om sporten, afval rapen en zo de natuur proper te houden, inspireerde me.
We kunnen er allemaal een sport van maken!
Laat het ons maar de afvalrace noemen tot er een betere naam opduikt.
Ik dacht aan Spafvallen, Schoontrappen, schoonstrappen, … Er moet nog een goeie naam gevonden worden voor dit soort “zwerftochten”.

IMG_5440

Onvoorstelbaar hoeveel blikjes, sigarettenpeuken, papier, flesjes en vele andere vliegende objecten je in de natuur vindt.
Niemand die weet hoe ze er zijn gekomen en wanneer ze daar precies verdwijnen.
Niemand die er een hand naar uitsteekt of er woorden aan wil vuilmaken.
Die miljoenen achtergelaten peuken vechten 2 jaar tegen de natuur.
Wist u dat die blikjes, plastieken flesjes, … u en mij moeiteloos overleven – ze worden meer dan 200 jaar en 500 jaar oud in de natuur, dan beseft u ook wel hoeveel moeite onze bossen en bermen nodig hebben om deze te verwerken.
Voor glazen flessen heeft de natuur zelfs 1 miljoen jaar nodig.
Bron: http://wibnet.nl/natuur/zo-lang-duurt-de-afbraak-van-dingen-in-de-natuur

Voor mij betekent dat afvalrapen alleszins geen Waste of Time.
Ik hoop op termijn in elke gemeente, in elke stad een hoop Cleaning-mates te vinden, zodat natuur overzichtelijk blijft.
We moeten mensen overtuigen, sensibiliseren, dat ze niet alles aan de straatstenen kwijt kunnen!

IMG_5441

Doe mee aan de afvalrace.
Elke week 30 minuten Kcal verbranden. Afvallen met afval.
Neem mee wat je durft!
Fiets, loop en wandel de kilo’s eraf (1x voor jezelf en 1x voor de natuur)

Is het utopie om te denken dat we binnen een paar jaar tot de situatie komen waarbij burgers hun vuil niet meer op straat gooien en mensen vriendelijk tegen elkaar kunnen zeggen, dat ze hun afval moeten meenemen?

Ik heb hier nog heel wat afval-ideeën, laat maar iets horen als u natuurlijk wil vermageren.

©Steven Terlaeken – Solo Slim

Wat vind je van deze tekst?
Share